Macht… een vies woord?

Gisteren tijdens de Monday Meetup van S2M hebben we (Francine ten Hoedt, Philine Spruijt en ik) een workshop gegeven 'Zoek je ruzie' in Meeting Plaza in Utrecht. De workshop ging over conflictstijlen, emoties en macht.

Als je mensen vraagt naar macht dan zijn de reacties vaak 'dat ze er niet zoveel mee hebben' of de associaties zijn ronduit negatief. Terwijl macht een gewoon onderdeel is van het alledaagse leven. Iedereen heeft er mee te maken in relaties met anderen. Mensen zijn zich vaak niet bewust van de macht die ze hebben, en daarmee ook niet van het feit dat ze die macht soms gewoon laten liggen of weggeven.

Iedereen heeft macht, zelfs een baby. Een baby lijkt volstrekt hulpeloos en afhankelijk van zijn of haar ouders (verzorgers). Op het eerste gezicht zijn de ouders degene met de grootste macht. Zij bepalen immers of en wanneer de baby eten krijgt of een schone luier. Maar zoals de meeste ouders wel weten is deze macht erg relatief omdat als zij hun kind horen huilen er een grote behoefte ontstaat om te gaan kijken. Zo bezien is een baby ineens een stuk machtiger...

In elke relatie speelt macht een rol. Al is het alleen maar omdat er situaties zijn waar een knoop doorgehakt moet worden. Wie beslist er in welk restaurant jullie gaan eten? Waar gaan jullie naar toe op vakantie? Degene die de knoop doorhakt, heeft op dat moment de macht. De volgende keer is het de ander en zo zorgen jullie beiden voor een evenwichtige machtsverdeling in je relatie. Altijd je zin doordrukken ten koste van de ander vinden de meeste mensen niet fijn en dit kan je je relatie kosten. Onder het motto 'ik zoek geen ruzie' kun je jezelf altijd wijsmaken dat het beter is om de ander zijn of haar zin te geven, maar in hoeverre koester jij je relatie dan echt?

Mensen zijn afhankelijk van elkaar en dus speelt (on)macht een rol. Macht is voor veel mensen een vies woord, maar vies wordt het pas als (on)macht wordt misbruikt. En in evenwicht is er niets mis mee, toch?