Verborgen incompetentie…

Geintje, moet kunnen? Nee, het is keihard pesten.

Zo luidt de kop van een artikel over pesten op de werkvloer in NRC Weekend, geschreven door Stef Verhoeven. Nederland staat op de 3e plek als het gaat om pesterij en agressie op de werkvloer, achter Frankrijk en België. Bijna 100.000 werknemers worden systematisch gepest door collega's of managers. De helft van de pesters is een leidinggevende.

Pesten gebeurt over het algemeen om tekortkomingen te verbloemen. Om te voorkomen dat de aandacht zich richt op de incompetentie van de pester. Pesten als afleidingsmaneouvre.
De gepeste heeft weinig invloed op het gedrag van de pester waardoor deze te maken krijgt met gevoelens van hulpeloosheid. Hij of zij is de regie kwijt in zijn of haar werkzame leven. Redelijkheid is niet (meer) de norm. Daarnaast hebben collega's hun eigen belangen en wanneer puntje bij paaltje komt kiezen deze vaak voor de 'winnende' partij.

In zo’n situatie is ontslag nemen vaak een verstandige keuze als je kijkt naar je gezondheid, maar de gevolgen voor je inkomen zijn vaak (te) groot. Je bedenkt je dus wel drie keer. Zeker in tijden van crisis. De gevoelens van hulpeloosheid worden hierdoor nog groter. Het zijn deze gevoelens die iemand helemaal lam leggen, waarna een ziektetraject en uiteindelijk een exit(regeling) volgt.

Als de gepeste weg is, is het probleem niet opgelost. Er is nog steeds sprake van een manager of een collega die de eigen tekortkomingen het liefst projecteert op een ander. Als dit probleem niet wordt aangepakt begint het vandaag of morgen weer van voren af aan… Collega’s wachten af. Wie is de volgende?
Pesten is voor incompetente medewerkers (waaronder leidinggevenden) een manier om te kunnen blijven werken. Tegelijkertijd nemen hierdoor de prestaties van andere medewerkers af.

Dit pesten brengt een maatschappelijke kostenpost met zich mee die geschat wordt op 1 tot 1,5 miljard euro!
Conflictvaardigheden kunnen in deze situaties een mooie bezuiniging opleveren....