‘Weggewassen zonden’

Zo luidt de kop van een artikel in de NRC Weekend door Titia Ketelaar. Dit artikel gaat over duizenden Ierse vrouwen die opgesloten zaten in de zgn. Magdalena kloosters. Vrouwen die als minderjarigen te werk werden gesteld omdat ze een 'moreel gevaar' zouden zijn in het katholieke Ierland. Dit gevaar werd gevreesd omdat de meisjes spijbelden, ongewenst zwanger of opstandig waren. Naar het voorbeeld van Maria Magdalena werden de meisjes geacht al hun zonden weg te schrobben. Letterlijk. In wasserijen. Mishandelingen waren aan de orde van de dag.

De Magdalena vrouwen werden gezien als 'gevallen' vrouwen en ze beleefden zichzelf ook als 'gevallen' vrouwen. Het duurde daarom heel lang voordat ze naar buiten traden. Bang als ze waren voor het stigma.
Maureen Sullivan heeft deze stilte doorbroken met als resultaat dat premier Enda Kenny vorige week, namens de Ierse regering, haar excuses aanbood.
De premier zei: "ik spreek namens miljoenen Ieren als ik zeg dat we deze vrouwen wegstopten omdat we ons geweten wegstopten. Te lang lieten we onze gewetensbezwaren verdringen door een openbaar apparaat dat ons liet vasthouden aan wat 'fatsoenlijk' was en 'betamelijk', volgens een soort morele code die in de jaren dertig, veertig en vijftig gold."
De nonnen lieten weten: "de wasserijen waren deel van het systeem en de cultuur van die tijd. We handelden in goed vertrouwen door een toevluchtsoord te bieden, en het spijt ons zeer dat de vrouwen in de tijd die ze bij ons doorbrachten pijn en ongemak hebben ondervonden. Het doet ons pijn dat de tijd die ze bij ons waren, vaak als deel van een bredere moeilijke ervaring, zo'n traumatische invloed op het leven van deze vrouwen heeft gehad".

Een samenleving die meisjes wegstopt om zo het 'morele gevaar' af te wenden. Een samenleving die de meisjes niet vroeg naar hun kant van het verhaal. Nonnen die de meisjes mishandelden met het idee goed te doen, zonder zich af te vragen wat dit voor de meisjes betekende.
Een verhaal over een vermeend gevoel van veiligheid dat nu gelukkig is achterhaald.

Aan ieder conflict liggen verhalen ten grondslag. Verhalen waar wij ons om ons moverende redenen aan vasthouden. Aan welk verhaal houd jij vast? Sta jij wel open voor het verhaal van de ander?