Regels maken meer kapot dan je lief is

We zitten naast elkaar bij een etentje van een vriend van een vriend van een vriend. Frederick vertelt dat hij over binnenkort met pensioen gaat. Als ik vertel dat ik o.a. mediator ben, kijkt hij getroffen op. Hij zit midden in een mediation met een zieke medewerker. Dat valt hem zwaar. In zijn veertig jarige carrière heeft hij nog nooit zoiets vernederends meegemaakt. Een conflict moet je toch als volwassen mensen kunnen uitspreken! En nu, vlak voor hij met pensioen gaat, moet hij in een bemiddeling meedoen. We maken een afspraak om hier eens goed over te praten.

Als we elkaar weer zien, vertelt Frederick dat de mediation al klaar is. Er was ook geen onwil tussen de medewerker en hem, ze hadden zelfs al oplossingen gevonden voor de mediation ingezet werd. Maar waarom dan mediation? Frederick zegt: ’Maar dat moest wel. De arboarts heeft het voorgeschreven.’

Het blijkt dat de stichting een regeling heeft voor de omgang met conflicten. Zodra een medewerker zich ziek meldt en er een conflict geconstateerd wordt, moet mediation in gang gezet worden.

In dit geval gaat het om een medewerker die langdurig ziek is en waarbij een geschil over de vakantiedagen is ontstaan. De arbo-arts heeft van de medewerker te horen gekregen dat er een conflict is en heeft mediation voorgeschreven, conform de regelingen.

Frederick realiseert zich dat het bestuur zich teveel heeft gefocust op de regels en dat hij, als voorzitter, dat waarschijnlijk ook doet. Hij realiseert zich ook dat hij daar weinig aan kan doen in zijn laatste maand als voorzitter. De mediation vindt hij niet erg meer, dat is een bedrijfsrisico, maar die regels en dat blindelings opvolgen…