Samen werken, samen leven

Als conflictbemiddelaar zie ik zo vaak dat mensen zich slachtoffer van de omstandigheden maken. De baas kan niet managen, de collega’s zijn achterbaks en oneerlijk, er wordt niet naar me geluisterd, ik weet hoe het moet, maar de organisatie bepaalt dat ik anders moet.

Of: de medewerkers zijn eigenwijs, accepteren geen gezag, vanuit de top komen allerlei onplezierige opdrachten, ga er maar eens aan staan. Maar als je zo redeneert, heeft een ander het altijd gedaan en was je zelf je handen in onschuld.

En zo werkt het natuurlijk niet.

Als je je ergert aan rommel op straat, ruim het dan op, of spreek degene die die rommel maakt aan. Of erger je niet. Drie keuzes!

Als je niet kunt genieten van je werk of werkomstandigheden kun je weggaan, blijven zonder mopperen, blijven met mopperen of er iets aan doen. Vier keuzes!

De werkgever kan kiezen om een disfunctionerende, mopperende medewerker de wacht aan te zeggen, ontslag te geven, training of coaching te bieden, of gewoon een stevig gesprek te hebben.

Zou het nou komen door het sociaal gedachtegoed dat we met ons allen zo gemakkelijk in die comfortabele slachtofferrol schieten? Ziek, geen werk, geen pensioen gespaard? Dan krijg je toch een uitkering? Je hebt er recht op! Zelfs als je wel in staat was om te werken en pensioen te sparen. Want Nederland is solidair met alle zwakkeren. Dat je daarmee de echte zwakkeren in de samenleving in de kou laat staan, vergeten we maar even. Want die moeten de vele belastinggelden en premies die worden bijeengegaard delen met uitkeringsinstanties, keuringsinstanties, beleidsmakers, communicatiebureaus en vele andere niet-zwakkeren in de samenleving. En de bereidheid om nog meer premie en belasting af te dragen wordt steeds minder. Met elkaar hoesten we miljarden algemene middelen op, maar waar die blijven, is steeds raadselachtiger.

Binnenkort zijn er weer verkiezingen. Als we nou met ons allen eens een echte keuze maken….?